Ik zie een rivier, een rivier van genade.
Het water geeft redding en zaligheid weer.
De oever staat vol met ellendige zielen
en sommige knielen en buigen zich neer.
Zij bukken en drinken het levende water
dat leven en vrede en zaligheid geeft.
Hun dorst is gelest en hun moeheid verdwenen,
want ieder die knielt en die neerbuigt, die leeft!
Maar anderen hebben geen zin om te knielen,
zij blijven daar trots aan de watervloed staan.
Zij hebben niet door dat de dorst hen straks opbreekt.
Al stroomt ook het water – zij zullen vergaan.
Ben jij al geknield aan dat levende water?
Ervaar je verzoening met God in je ziel?
Geloofd zij de Heere! Hij maakte je zalig.
Maar is het nog anders? Kom, haast je en kniel!
Ja…, die verantwoordelijkheid die wij vaak laten liggen. Wij willen vaak niet knielen. Misschien fysiek nog wel. Maar met ons hart?
Dank voor dit prachtige oproepende gedicht om te knielen voor onze Heere en Zaligmaker.
Treffend, ernstig beeld. Oh, dat zielsvernederend, maar zielszaligend knielen.